Je laat het meeste van jezelf zien. Bijna alles. Maar er is een randje dat je afslijpt voor het naar buiten mag, een scherpte die je verzacht, een waarheid die je van uitleg voorziet zodat niemand er aanstoot aan kan nemen. Zo goed, dat je zelf bent vergeten waar de gladgeslepen versie ophoudt en de echte begint.
Ik wist lang niet waarom ik het zo moeilijk vond om mezelf helemaal te laten zien.
Ik deed het wel, maar toch net niet helemaal. Ik maakte het iets ronder, iets braver. Ik legde uit waar uitleggen niet nodig was. Ik verzachtte wat scherp mocht zijn. Onbewust, maar voelbaar wel, alsof er altijd een filter zat tussen wat ik voelde en wat ik liet zien.
Ik voelde wel dát het er was, ik wist dat het de kern was van alles wat ik deed. Maar ik durfde niet.
De angst had een naam, en het was geen abstracte angst voor afwijzing of kritiek: het was de angst voor de reactie van mijn moeder.
Ik had geleerd, door jarenlange ervaring, dat zij afstand kon nemen op het moment dat iets te veel voor haar werd. Zichtbaar zijn in mijn waarheid voelde als een bedreiging voor mijn band met haar. Als zij zich terugtrok, verloor ik haar. Zo dacht ik.
Ik deed een ademsessie op die angst, en wat naar boven kwam verraste me. Onder mijn angst zat geen eigen gevoel. Het was woede, en niet de mijne.
Mijn moeder had vroeg geleerd dat zwijgen veiliger was dan spreken, dat wat zij voelde beter onuitgesproken kon blijven. Haar woede naar haar eigen ouders had nergens heen gekund. Ze had zich vastgezet en was, zonder dat iemand dat had bedoeld, bij mij terechtgekomen als angst.
Ik droeg haar zwijgen als mijn eigen angst om te spreken.
De angst was niet van mij. Ze was doorgegeven, net als zoveel dingen die van generatie op generatie meereizen zonder naam, zonder adres, zonder dat iemand weet waar ze vandaan komen. En als iets niet van jou is, hoef je het niet te blijven dragen.
Misschien ken jij dat ook: iets afgeslepen houden dat ooit, bij iemand anders, veiliger was om niet te laten zien.
Ik ben vorig jaar begonnen om het toch te doen: mijn verhaal te vertellen, mijn verleden te verbinden aan mijn werk, mezelf te laten zien zoals ik werkelijk ben, zonder de gladde afwerking. De angst voor afwijzing is er nog, een stuk minder, want ik schrijf, zoals je nu leest.
Wat er gebeurde was precies wat ik had gevreesd. Het contact met mijn moeder werd stiller. De angst werd werkelijkheid. En toch. Toch stond ik er nog. Mijn werk, mijn stem, mijn waarheid, intact. Misschien wel meer van mezelf dan ooit.
Want wat ik ontdekte is dit: de verbinding die ik voelde wegvallen, was nooit een veilige verbinding geweest. Ze was afhankelijk van mijn aanpassing, van mijn stilte, van mijn bereidheid om mezelf klein te houden.
Dat is geen verbinding. Dat is een voorwaarde.
Zichtbaar zijn in je waarheid is niet voor iedereen veilig om te ontvangen. Sommige mensen kunnen het niet verdragen als jij groter wordt dan het beeld dat zij van je hebben, als jij iets laat zien dat hun eigen ongedragen pijn weerspiegelt. Dat zegt niets over jouw waarheid.
Het zegt alles over hun pijn. Zonder verwijt.
En ik leer het nog steeds. Elke keer dat ik iets deel en even wacht op wat er gebeurt. Elke keer dat ik een zin schrijf die rauw is en hem toch laat staan.
Het wordt makkelijker, niet omdat de angst weg is, maar omdat ik weet wat er aan de andere kant wacht: mezelf.
Misschien is dat iets om even bij je te laten zijn, zonder dat er iets mee hoeft: welk deel van jezelf maak je nog kleiner voor het naar buiten mag? En wat zou er gebeuren, al is het maar een millimeter, als je het liet staan zoals het is?
Als jij ook draagt wat niet van jou is, een angst, een loyaliteit, een patroon dat je hebt overgenomen zonder het te kiezen, dan is Bare Roots er voor je.
Zeven dagen terug naar wat wél van jou is. Begeleid, in porties, in jouw tempo.