Waar alles er aan de buitenkant prima uitziet en jij vanbinnen weet dat er iets niet meer klopt.
En ik ben niet hier omdat ik een methode heb ontwikkeld of een traject heb doorlopen dat mij naar deze plek bracht. Ik ben hier omdat ik mezelf moest terugvinden.
Ik groeide op in een omgeving waarin veiligheid geen vanzelfsprekendheid was. Vroeg leerde ik te voelen wat een ander nodig had. Te scannen, te dragen, te zorgen. Mijn eigen behoeften verdwenen. Niet omdat ik ze niet had, maar omdat er geen ruimte voor was.
Dat patroon nam ik mee. In relaties. In werk. In systemen die houvast beloofden maar mij langzaam verder van mezelf afbrachten. Ik functioneerde goed. Ik droeg veel. En vanbinnen bleef ik leeg.
Mijn lichaam sprak een andere taal dan mijn agenda voorschreef.
Een adem die zelden echt zakte. Schouders die subtiel gespannen bleven. Een radar die alles zag, alles voelde en nooit echt uit mocht. Ik stond altijd aan.
Ik zocht antwoorden in therapie, in coaching, in kennis. Dat hielp me begrijpen maar bracht geen blijvende rust in mijn lichaam. Tot ik begreep dat het niet meer gaat over meer begrijpen. Het gaat over voelen wat er al die tijd in je aanwezig was. Voor dat voelen, was veiligheid nodig. Een soort anker, in mij. Iets dat ik niet vanzelfsprekend had meegekregen.
Voor een leven dichter bij de natuur. Waar meer stilte ontstond. Waar het leven langzaam werd. Ik koos voor vertragen in plaats van bewijzen. En daar, in die vertraging, viel alles samen.
Ik zag dat mijn hele leven één beweging had gevolgd: weg van aanpassing en terug naar afstemming. Weg van systemen en terug naar mijn eigen waarheid. Weg van doen en terug naar zijn.
De sleutel die ik zocht leefde in mij. Ik hoefde niet meer te doen. Ik moest meer laten.
Ik werk nu traag, belichaamd en afgestemd. Met woorden, stilte, ritme en aanwezigheid. Niet om jou te fixen of te leiden naar een eindpunt. Maar om ruimte te maken waarin jij kunt voelen wat al in jou aanwezig is.
Ons huis kijkt uit over bergen en groen. Vogels. Wind. Het geluid van niets dat iets van je wil. Dit is niet toevallig waar ik beland ben. Het is de plek die paste bij wat ik nodig had om eindelijk te kunnen zakken.
Ik ben vaker radicaal van koers veranderd omdat iets in mij in een andere richting bewoog. Ik heb ooit een biologisch restaurant gehad, all from scratch, van de grond af opgebouwd zonder dat het logisch was of iemand het me aanraadde. Want ik had Bedrijfskunde en HR gestudeerd en verdiende heel goed bij het bedrijf waar ik werkte. ‘Waarom zou ik dat opgeven?’, werd mij meermaals gevraagd. Het werd geen onderneming. Het werd een thuis. De eerste plek buiten mezelf waar ik voelde: hier mag ik eindelijk zijn wie ik ben.
Ik kook met de seizoenen. Ik loop blootvoets waar het kan. Ben het liefst naakt. Ik luister naar muziek die mijn zenuwstelsel kent, nog voor mijn hoofd begrijpt waarom. Ik leef het liefst vroeg, als de dag nog zacht is en de wereld nog geen eisen stelt. En ga naar bed zodra de zon onder gaat. Ritme is voor mij geen structuur. Het is hoe ik mezelf blijf.
Dit is niet toevallig. Het is de context waarin alles mocht zakken - voeding, stilte, natuur, ritme. Samen het fundament waarop The O/union is ontstaan.
Van moeder op kind, van generatie op generatie. Dat is misschien wel de meest persoonlijke reden waarom ik dit werk doe. Niet alleen voor de vrouwen die hier komen. Ook voor wie na ons komt.
Als je bij mij binnenkomt, wordt er niets van je gevraagd. Geen intake met doelstellingen. Geen traject met mijlpalen. Geen verwachting dat je ergens uitkomt.
Ik werk met audio, met woorden, met online ceremonies en met begeleide cyclische programma’s. Altijd traag. Altijd lichaamsgericht. Altijd afgestemd op wat er in jou beweegt, niet op wat er volgens een schema zou moeten bewegen.
Ik ben geen therapeut en geen coach die je naar een eindpunt leidt. Ik gebruik geen methodes, geen stappenprogramma’s, geen beloftes van transformatie. Ik maak ruimte. Wat jij daarin vindt, is van jou.
Een plek waar mijn leven en mijn werk niet gescheiden zijn. Waar ik niet hoef uit te leggen of te overtuigen. Waar ik kan laten zien wat het betekent om te luisteren naar wat klopt, in het lichaam, in ritme, in autonome keuzes.
Als jij hier bent, herken je waarschijnlijk iets.
Dat herkennen is genoeg om te beginnen.
