Waar alles er aan de buitenkant prima uitziet en jij vanbinnen weet dat er iets niet meer klopt.
Ik heet Dimitra.
En ik ben niet hier omdat ik een methode heb ontwikkeld of een traject heb doorlopen dat mij naar deze plek bracht. Ik ben hier omdat ik mezelf moest terugvinden.
Ik groeide op in een omgeving waarin veiligheid geen vanzelfsprekendheid was. Vroeg leerde ik te voelen wat een ander nodig had. Te scannen, te dragen, te zorgen. Mijn eigen behoeften verdwenen. Niet omdat ik ze niet had, maar omdat er geen ruimte voor was.
Ik belandde in systemen die houvast beloofden maar mij langzaam verder van mezelf afbrachten. Ik functioneerde goed. Ik droeg veel. En vanbinnen bleef ik leeg.
Ik werd het regulatiepunt van mijn omgeving in plaats van andersom. Dat patroon nam ik mee in relaties. In werk.
Ik stond altijd aan.
Mijn lichaam sprak een andere taal dan mijn agenda voorschreef.
Een adem die zelden echt zakte. Schouders die subtiel gespannen bleven. Een radar die alles zag, alles voelde en nooit echt uit mocht.
Ik zocht antwoorden in therapie, in coaching, in kennis. Dat hielp me begrijpen maar bracht geen blijvende rust in mijn lichaam. Tot ik begreep dat het niet meer gaat over meer begrijpen. Het gaat over voelen wat er al die tijd in je aanwezig was.
Voor dat voelen was veiligheid nodig. Een soort anker, in mij. Iets dat ik niet vanzelfsprekend had meegekregen.
We verhuisden met ons gezin naar Spanje. Voor een leven dichter bij de natuur. Waar meer stilte ontstond. Waar het leven langzaam werd. Ik koos voor vertragen in plaats van bewijzen. En daar, in die vertraging, viel alles samen.
De sleutel die ik zocht leefde in mij. Ik hoefde niet meer te doen. Ik moest meer laten.
Waar ik uit put
Wat ik doe komt niet uit één methode. Het komt uit drie richtingen die bij mij samenkwamen.
Uit het somatische werk, en vooral dat van Peter Levine, leerde ik dat een spanning die vastzit een reactie is die nooit heeft kunnen aflopen. Die denk je niet weg en praat je niet weg. Een lichaam laat pas los wanneer er in kleine porties iemand bij komt zitten.
Uit de familiesystemiek, met name het werk van Els van Steijn, begreep ik waarom dingen zich blijven herhalen zolang je op de verkeerde plek in je eigen familie staat. En waarom neerleggen pas kan als je ziet van wie het eigenlijk was.
Dat je in cycli beweegt, dat er seizoenen in je zitten, en dat een lineaire agenda daar dwars doorheen loopt. Geen leer; iets wat ik dagelijks aan mezelf en aan de vrouwen om me heen zie kloppen.
Nog een laag
Wat mij helpt mezelf te begrijpen.
Ik werk met mijn Human Design, met Gene Keys, met astrologie en numerologie. Niet als voorspelling, en niet als methode die ik op jou loslaat. Als kaart die me telkens weer laat zien waarom ik werk zoals ik werk: waarom ik alleen in beweging kom als iets in mijn lijf antwoordt, waarom ik nooit lineair heb kunnen plannen, waarom ik dingen zie voordat ik ze kan uitleggen.
Daaronder ligt iets wat ik geloof en wat ik je niet hoef mee te geven om hier iets aan te hebben. Ik geloof dat een mens hier niet toevallig terechtkomt. Dat we komen met iets te leren, en dat wat je meemaakt daarbij hoort, ook het zware.
Als alles wat je overkwam ergens bij hoort, dan is er niets aan jou stuk.
Dan hoeft er niets gerepareerd te worden en heb je niets goed te maken. Je hebt hooguit iets te voelen dat nooit gevoeld mocht worden. Dat is de reden dat ik nooit met je werk alsof je een probleem bent.
Als jij hier niets mee hebt, is dat prima. Mijn werk vraagt geen enkele overtuiging van je. Het werkt met wat er aantoonbaar is: je lichaam, je adem, je patronen, en wat je hebt meegekregen van huis.
Wat ik zie gebeuren
Een vrouw komt binnen met alles al op een rij.
Ze kent haar patronen, ze weet waar het vandaan komt, ze kan het uitleggen. En dan vraag ik waar ze dat op dit moment in haar lichaam voelt, en blijft het stil.
Dat is bijna altijd de plek waar het is blijven staan. Bij het voelen, niet bij het begrijpen.
Wat ik dan doe is klein en het gaat traag. We zoeken eerst een plek in haar lijf waar het rustig is, want zonder die plek is de rest niet verantwoord. Dan gaan we heel even naar wat er wel is, en dan weer terug. En nog een keer. Wat een zenuwstelsel daarvan leert is dat er een weg terug is.
Dat is waarom het werkt. Het blijft klein en het is herhaalbaar. Ik zie het bij bijna elke vrouw die ik begeleid: dat de opluchting komt op het moment waarop haar lijf voor het eerst merkt dat het ergens heen kan.
Ik kook met de seizoenen. Ik loop blootvoets waar het kan. Ik luister naar muziek die mijn zenuwstelsel kent, nog voor mijn hoofd begrijpt waarom.
Hoe ik leef
Aan de rand van de stilte.
Ik woon in Spanje. Ons huis kijkt uit over bergen en groen. Vogels. Wind. Het geluid van niets dat iets van je wil. Dit is niet toevallig waar ik beland ben. Het is de plek die paste bij wat ik nodig had om eindelijk te kunnen zakken.
Ik ben vaker radicaal van koers veranderd omdat iets in mij in een andere richting bewoog. Ik heb ooit een biologisch restaurant gehad, van de grond af opgebouwd zonder dat het logisch was. Het werd geen onderneming. Het werd een thuis. De eerste plek buiten mezelf waar ik voelde: hier mag ik eindelijk zijn wie ik ben.
Ik ben moeder. Ik weet wat het is om te willen doorbreken wat er onbewust wordt doorgegeven. Van moeder op kind, van generatie op generatie. Dat is misschien wel de meest persoonlijke reden waarom ik dit werk doe. Niet alleen voor de vrouwen die hier komen. Ook voor wie na ons komt.
Ritme is voor mij geen structuur. Het is hoe ik mezelf blijf.
Hoe het werkt als je binnenkomt
Er wordt niets van je gevraagd.
Geen intake met doelstellingen. Geen traject met mijlpalen. Geen verwachting dat je ergens uitkomt.
Ik werk met audio, met woorden, met online ceremonies en met begeleide cyclische programma’s. Altijd traag. Altijd lichaamsgericht. Altijd afgestemd op wat er in jou beweegt, en niet op wat er volgens een schema zou moeten bewegen.
Ik ben geen therapeut en geen coach die je naar een eindpunt leidt. Ik gebruik geen methodes, geen stappenprogramma’s, geen beloftes van transformatie. Ik maak ruimte. Wat jij daarin vindt, is van jou.
Ik loop naast je. Niet vóór. Ik nodig uit. Jij kiest.
Een plek waar mijn leven en mijn werk niet gescheiden zijn. Waar ik niet hoef uit te leggen of te overtuigen. Waar ik kan laten zien wat het betekent om te luisteren naar wat klopt, in het lichaam, in ritme, in autonome keuzes.
Als jij hier bent, herken je waarschijnlijk iets. Dat herkennen is genoeg om te beginnen.
Ken je mijn manier van werken nog niet? Luister dan naar wat klopt. Gratis, en je hoeft nergens op te reageren.
Ritme · Autonomie · Lichaamsgericht · Niet-duwend · Afpellend · Aanwezig
Een boom die zijn bladeren niet loslaat in de herfst kan in het voorjaar niet opnieuw beginnen.
