Je bent de vriendin bij wie iedereen terechtkan. Degene die luistert tot diep in de nacht, die de crisis opvangt, die er staat zodra de telefoon gaat. Je noemt het trouw, of gewoon wie je bent. Tot je op een dag merkt dat je bent gestopt met tellen hoe vaak het andersom gaat.
Ik had een vriendschap die begon in vluchten.
We vonden elkaar in de jaren waarin we allebei liever ergens anders waren dan thuis. Nachten die te lang duurden, muziek te hard, een jeugd die geen van ons had gekozen en waar we samen even niet aan hoefden te denken.
We hadden geen woorden voor wat er in onze gezinnen speelde, maar we herkenden het aan elkaar. Dat was genoeg om je voor het leven verbonden te voelen.
Ik was toen degene die voornamelijk luisterde. Naar de zware gesprekken, de tranen, de last die zij droeg. Dat voelde als helpen. Het voelde als vriendschap.
Maar naarmate ik ouder werd, veranderde er iets. Er kwamen studies, een baan met verantwoordelijkheid, een eigen zaak. Ik voelde steeds minder de drang om te vluchten, en de verbinding die op vluchten gebouwd was, werd dunner.
Wat bleef, was de gewoonte: zij belde bij een crisis, ik ving op. Tot er een crisis kwam die groter was dan alles daarvoor.
Ik kon dit niet meer dragen. Andere vriendinnen noemden het dapper. Zelf voelde ik vooral: dit kun je toch niet maken, nou net nu.
Loyaliteit voelt als een deugd, tot je beseft dat het soms alleen het bewijs is dat je nog niet durft te kiezen voor jezelf.
Vriendschap is, anders dan familie, iets wat je zelf aangaat. Er is geen bloedband die je vasthoudt. Je zou kunnen weggaan. Maar dat maakt het niet makkelijker. Het maakt het juist ingewikkelder, want er is niemand die de grens voor je trekt. Dat moet je zelf doen.
Misschien ken jij ook een vriendschap die ooit klopte, en nu alleen nog bestaat omdat je er niet mee durft te stoppen.
Jaren later probeerde ze opnieuw contact te leggen. Ik schreef terug dat ik de behoefte niet meer voelde om het op te pakken. Dat ik was veranderd, op lagen die zij niet had meegemaakt, en dat ik daar trouw aan wilde blijven.
Ik schreef het in één keer, zonder het drie keer na te lezen op of het wel goed landde. Daarna kon ik mijn telefoon wegleggen zonder buikpijn, zonder een gesprek dat zich almaar herhaalde in mijn hoofd.
Het was de eerste keer dat een afscheid geen schuld achterliet.
Vandaag ziet dat er onspectaculair uit. Ik kan tegen een goede vriendin zeggen dat ik even wat minder contact nodig heb, zonder dat het iets over onze band zegt. Laatst zei ik het gewoon hardop. Zij zei precies hetzelfde terug. Geen paniek, geen uitleg nodig.
Gewoon twee vrouwen die allebei wisten dat ruimte geen afwijzing is.
En in nieuwe vriendschappen let ik nu vroeg op het signaal. Laatst ontstond er een klik met iemand, in energie, in taal, in beroep, bijna alsof we elkaar al kenden.
Maar in de gesprekken merkte ik dat zij ruimte innam, en dat er weinig terugkwam op de ruimte die ik gaf. Vroeger had ik dat pas na maanden gezien, of nooit. Nu zag ik het binnen een paar gesprekken. Ik nam geen initiatief meer. Niet uit wrok. Gewoon omdat ik weet wat ik zoek. En ik voelde me dit keer niet schuldig, het voelde als opkomen voor mijn eigen waarden.
Een vriendschap die alleen bestaat omdat jij eraan blijft trekken, is geen vriendschap meer. Het is een taak die je jezelf nog niet toestaat neer te leggen.
Misschien is dat iets om even bij je te laten landen, zonder dat je er meteen iets mee moet:
welke vriendschap draag jij nog mee, terwijl ze eigenlijk al lang niet meer hetzelfde weegt? En wat zou er in je lijf gebeuren als je jezelf toestemming gaf om dat te laten gaan?
Als jij dit herkent, dat dragen dat ooit trouw heette, dan wil ik je iets zeggen: je hoeft niemand een verklaring schuldig te zijn voor waar je nu staat.
Wil je dieper kijken naar welke loyaliteiten nog om ruimte vragen, dan is Bare Roots er voor je. Een bewustzijnsreis waarin je de patronen leert herkennen die je energie vragen, zodat je terugkeert naar wie je werkelijk bent.