Over leven met je cyclus, als je jarenlang op de agenda hebt gelopen.
Je hebt geleerd om af te stemmen op alles buiten jou: de agenda, de school, de verwachtingen, het tempo van anderen. Nog beter plannen, nog beter aanvoelen wat de buitenwereld vraagt. Maar hoe fijner je die afstemming maakt, hoe verder je van jezelf raakt.
Ik heb jarenlang geleefd alsof elke dag hetzelfde van mij mocht vragen.
Dezelfde energie, hetzelfde tempo, dezelfde beschikbaarheid of ik nu net ongesteld was of midden in mijn krachtigste week zat. Als mijn lijf vertraagde, duwde ik door. Niet omdat ik niet voelde dat er iets anders nodig was, maar juist dáárom:
doorduwen was mijn manier om niet te hoeven voelen wat ik voelde.
Wat er veranderde, was geen nieuw systeem en geen schema.
Ik begon mijn eigen seizoenen te begrijpen en daardoor de sensaties van mijn lichaam serieus te nemen. Niet omdat een seizoen zegt wat ik moet doen. Maar omdat ik eindelijk versta wat er al die tijd al gezegd werd.
Concreet ziet dat er zo uit:
Tijdens mijn menstruatie voer ik geen moeilijke gesprekken en neem ik geen grote beslissingen. Niet omdat ik het niet zou kunnen, maar omdat ik weet dat mijn antwoorden dan ergens anders vandaan komen.
Een keer kwam er in die dagen iemand uit mijn team naar me toe, met die bekende zin: kunnen we even praten? Ik voelde aan alles wat eronder zat. Natuurlijk, zei ik, laten we een afspraak maken voor volgende week.
Mijn ovulatie ben ik anders gaan bewonen: het is de week waarin mijn energie aantrekkelijk is voor anderen, waarin iedereen iets van me lijkt te willen. Juist dan check ik bewust in bij mezelf.
Als iemand haar situatie met mij deelt, vraag ik me eerst af: wat wil ík hiermee? Los van de vraag die op me af komt.
Dat klinkt klein. Voor iemand die haar leven lang eerst de ander voelde en dan pas zichzelf, is het alles.
En dan mijn herfst: de dagen waarin alles vertraagt en naar binnen keert. Ooit was dat het seizoen waar ik het hardst doorheen rende.
Nu beschouw ik het als heilig.
Wat daar doorkomt, is krachtiger en gaat dieper dan in welk ander seizoen ook. Het vertraagt, en dat is niet het probleem. Dat is precies de bedoeling.
Ik trek me terug om later weer vol in het leven te kunnen staan. Dat is geen wegvluchten, dat is de beweging zelf.
Mijn man weet inmiddels waar ik ben in mijn cyclus. Dat is geen mededeling, het is een grens die liefde beschermt:
hij leunt niet op mij op momenten dat ik het niet kan geven, en ik geef niet weg wat ik nodig heb op momenten dat ik bij mezelf moet blijven.
Voor iemand die altijd dacht anderen te moeten dragen, is dat misschien wel de grootste verandering van allemaal.
Want dat is wat ik werkelijk heb losgelaten: de rol van regulator. Ik dacht lang dat het mijn taak was om de emoties van iedereen om mij heen op te vangen, te verzachten, te dragen.
Het kostte me onzichtbaar veel energie en toch was loslaten moeilijk, want het voelde als mijn toegevoegde waarde. Als de reden dat mensen bij mij waren.
Wat blijft er over, als je dat laat vallen?
Ruimte, blijkt. Ruimte voor mij, om mezelf te dragen. En ruimte voor de ander, om iets te ontwikkelen dat ik altijd uit handen had genomen.
Loslaten wat voorbij is, maakt niet leger. Het maakt plaats.
Misschien herken je het: dat je precies weet in welk seizoen iedereen om je heen zit en geen idee hebt van dat van jezelf. Dat je jouw vertraging behandelt als een storing in plaats van als informatie.
Je eigen ritme is er al. Het is nooit weggeweest. Het wacht alleen totdat jij het serieus neemt.
Misschien is dat iets om even bij je te laten rusten, zonder er iets mee te moeten: in welk seizoen ben jij, nu? En wat zou er veranderen als je dat niet hoefde te overwinnen maar mocht bewonen?