Je kent het gevoel dat er iets mis met je is als het weer donker wordt vanbinnen. Je zoekt een verklaring, een oefening, een sessie die het deze keer wel oplost. Je krijgt inzicht, je begrijpt jezelf beter, en toch komt het terug, op precies dezelfde momenten, alsof al dat begrijpen er niets aan kon veranderen.
Ik heb jarenlang in therapie gezeten.
Verschillende vormen, en echt goede therapie. Ik leerde mijn patronen benoemen, ik begreep waar ze vandaan kwamen, ik kon ze uitleggen aan anderen met een helderheid die ik eerder niet had.
En toch. Toch kwam het patroon terug. Twee weken van elke maand, de tweede helft van mijn cyclus, voelde ik me down. Het donderde in mijn hoofd. Ik kon mezelf nauwelijks dragen in die periode, en ik sleepte me erdoorheen. Soms negeerde ik het keihard en ging ik door. Soms liet ik me hangen. En elke keer dacht ik: er is iets mis met mij.
Dus stapte ik weer naar een therapeut. En het hielp, elke keer: de inzichten, de patronen herschrijven, teruggeven wat niet van mij was.
Tot ik op een bepaald moment wel uitgeheeld was. Maar de donkere momenten bleven bestaan.
Ik had mezelf ooit beloofd geen negativiteit meer toe te laten in mijn leven, na alle ellende thuis. Een belofte die me jarenlang overeind had gehouden. Maar zonder het te weten, zei ik daarmee steeds opnieuw nee tegen een deel van mezelf. Tegen het donkere deel dat er gewoon even wilde zijn, twee weken per maand, of ik dat nu goed vond of niet.
Er hoefde niets opgelost te worden. Er moest gewoon iets aangekeken worden. Mijn lichaam vroeg niet om een oplossing. Het vroeg om inkeer, om rust, om introspectie. Om zijn bij wat daar schuilt.
Misschien ken jij dat ook: het gevoel dat er iets mis is als het weer donker wordt, terwijl er misschien alleen iets is dat gezien wil worden.
Toen ik eenmaal doorhad hoe mijn seizoenen werkten, kon ik het beginnen te begrijpen en doorvoelen. Niet in één keer. Het was meer als leren surfen: de golf voelen aankomen, en meebewegen zonder ertegen te vechten.
In die twee donkere weken plan ik nu minder. Ik zeg makkelijker een afspraak af, en ik verwacht niet meer van mezelf dat ik er vrolijk doorheen ga. Ik weet dat het geen terugval is, maar een fase, en dat hij na verloop van tijd vanzelf weer opklaart, zoals hij altijd heeft gedaan.
Therapie had me geholpen te begrijpen wat ik droeg. De cyclus liet me zien wanneer ik het droeg, en waarom het op die momenten zo zwaar voelde. Een kaart vertelt je niet wanneer het winter is. Therapie spreekt de taal van het verhaal. Cycli spreken de taal van het lichaam, van tijd, van seizoenen, van terugkeer.
Dat is geen herhaling. Dat is een cyclus die je eindelijk begrijpt.
Misschien is dat iets om even bij je te laten zijn, zonder dat er iets mee hoeft: wanneer in je eigen ritme wordt het donker? En wat zou er gebeuren als je er gewoon even bij bleef, zonder het meteen te willen oplossen?
Als jij dit herkent, dat patroon dat blijft terugkomen ondanks alles wat je al hebt begrepen, dan zit het antwoord misschien niet in het patroon zelf. Het zit in het ritme erachter. Seasonal Alignment leert je dat ritme kennen, seizoen na seizoen, in jouw tempo.