Je kent het gevoel dat er niets aan de hand is, en dat er toch iets zwaars over je heen valt. Je hebt geleerd dat te wegwerken: blijf bezig, ga iets doen, dan hoef je het niet te voelen. En misschien geloof je allang dat er iets mis is met jou, terwijl het gewoon een fase is die niemand je ooit heeft leren herkennen.
Als tiener had ik periodes waarin alles opeens zwaarder werd.
Niet plotseling. Niet dramatisch. Gewoon zwaarder. Ik kon huilen uit het niets, en dan niet meer stoppen. Om iets wat eigenlijk niets was.
Ik begreep het niet, en de mensen om mij heen begrepen het evenmin. Het advies was altijd hetzelfde, in steeds andere woorden: blijf bezig, ga iets doen, dan hoef je het niet te voelen.
Dus deed ik dat. Ik vulde de leegte met activiteit, met afleiding, met aanwezigheid voor anderen.
En als de zwaarte toch doorbrak, dacht ik dat er iets mis was met mij. Dat ik gevoeliger was dan goed voor mij was. Dat ik iets mankeerde.
Het duurde jaren voordat ik begreep dat er niets mis was. Ik was gewoon in mijn winter.
De natuur kent vijf seizoenen. Geen enkel leven in de natuur verwacht van zichzelf dat het in december bloeit zoals in juni. De boom trekt zich terug, de aarde rust, het zaad ligt stil in de grond en wacht. Niet als mislukking. Als voorbereiding.
Dat ritme heb jij ook: in je cyclus, in je jaar, in je leven. Fasen van expansie, van energie en zichtbaar zijn. En fasen van contractie, van naar binnen keren, van stilte die niet gevuld hoeft te worden.
Maar je bent opgegroeid in een wereld die alleen de eerste fase kent. Een wereld die lineair denkt, lineair plant, lineair beoordeelt.
Maandag is hetzelfde als woensdag is hetzelfde als vrijdag. Januari vraagt hetzelfde van je als juli. En als jij op een dinsdagochtend in februari voelt dat je lichaam naar binnen wil, is dat een probleem dat opgelost moet worden.
Blijf bezig. Ga iets doen. Dan hoef je het niet te voelen.
Die zin heeft generaties vrouwen geleerd dat hun winter iets was om te overleven, niet iets om in te leven. Dat de zachte, donkere, stille fase van hun cyclus een zwakte was, een dip, een tekortkoming.
Terwijl het werkelijk de meest intelligente beweging is die een lichaam kan maken.
Want de winter doet iets wat geen enkele andere fase kan. Hij laat los wat de andere seizoenen hebben opgebouwd.
Hij ruimt op, zonder agenda. Hij geeft het zenuwstelsel de kans om te ontladen wat het al die tijd heeft vastgehouden.
En in die stilte, als je haar toelaat, als je haar niet wegvult met doen, fluistert er iets. Een helder weten, een richting, een gevoel van wat er mag komen zodra de lente aanbreekt. Niet bedacht door het hoofd.
Gevoeld.
Ik ben inmiddels minder streng voor mezelf. Ik volg mijn beweging. Wil ik huilen, dan huil ik. Wil ik wandelen, dan wandel ik. Wil ik niets doen, dan doe ik niets. Wil ik alleen zijn, dan ben ik alleen. Ik beweeg op wat er is, en dat maakt het een stuk dragelijker.
Wat ik vond in die stilte was niet de leegte die ik ervoor altijd had gevreesd. Het was grond. Het fundament waar alles op kan rusten.
Een boom die zijn bladeren niet loslaat in de herfst, kan in het voorjaar niet opnieuw beginnen. Wie haar winter nooit heeft leren bewonen, blijft bezig om iets te vermijden dat de sleutel is tot alles waar ze naar verlangt. Rust en richting. Een leven dat van binnenuit klopt.
Als jij dit herkent, die periodes van zwaarte die je altijd probeerde weg te werken, weg te redeneren, weg te vullen, dan wil ik je iets vragen. Niet: wat moet ik doen met deze fase?
Maar: wat als deze fase er niet is om doorheen te komen, maar om in te landen?
Seasonal Alignment is de uitnodiging om te stoppen met leven op het ritme van de buitenwereld, en terug te keren naar het ritme dat al die tijd in jou aanwezig was. Inclusief de winter.
Juist de winter.