Over hoe het leven mij dwong te luisteren voordat ik er zelf klaar voor was.
Ik heb deze verschuiving niet gekozen. Ze is door mij heen gegaan. Ik was iemand die wist hoe ze moest functioneren. Goed ook. Ik droeg, ik regelde, ik was aanwezig. Ik had geleerd dat mijn plek verdiend moest worden door nuttig te zijn, door bij te dragen, door de versie van mezelf te zijn die paste bij wat de situatie vroeg.
En ergens in die drukte, in dat altijd aan staan, begon mijn lichaam andere taal te spreken. Niet luid. Niet in één klap. Maar als een onderstroom die steeds sterker werd. Een energetische vermoeidheid die geen logische verklaring had. Een gevoel van: ik doe alles goed, en toch klopt er iets niet.
Ik kon het niet oplossen. Ik kon er niet omheen. Ik kon het alleen maar voelen.
Dat was het begin van het cyclische leven. Niet als keuze maar juist als noodzaak. Mijn systeem dwong me terug naar een ritme dat ik nooit bewust had geleerd maar diep van binnen al kende. Het ritme van mijn eigen energie. Van seizoenen. Van fasen die vragen om actie en fasen die vragen om stilte.
En in die stilte, de stilte die ik jarenlang had vermeden omdat ik niet wist wat ik erin zou vinden, trof ik iets aan wat me verraste. Mezelf.
Niet de versie die wachtte op goedkeuring. Niet de versie die zich aanpaste aan wat er van haar werd verwacht. Maar de versie die er altijd al was, stil, geduldig, wachtend op het moment dat ik eindelijk ophield met het lawaai van het buitenleven en naar binnen keerde.
Cyclisch leven leerde me iets wat geen therapie, geen coaching en geen enkel boek me had kunnen geven.
Het leerde me dat mijn energie niet lineair is. Dat er fasen zijn waarin ik bloei en fasen waarin ik terugtrek. Dat beide even waardevol zijn. Dat de terugtrekkende fase niet het probleem is maar de plek waar de meest eerlijke informatie leeft. De plek waar ik mezelf terugvond.
In die terugtrekkende fasen kon ik voor het eerst horen wat ik jarenlang niet had durven te horen. Dat ik wachtte. Altijd een beetje. Op een teken dat ik er mocht zijn. Op goedkeuring die nooit precies genoeg was. Op toestemming van een buitenwereld die die toestemming helemaal niet kon geven.
Want toestemming van buiten vult nooit de plek die van binnen leeg is. Die plek kan alleen van binnenuit gevuld worden. Door te luisteren naar wat er al die tijd fluisterde maar nooit genoeg ruimte had gekregen.
The O/Union ontstond niet uit ambitie. Het ontstond uit wat er vrijkwam toen ik ophield het lawaai te maken dat me van mezelf afhield. Dat is de verschuiving die ik je wil laten zien. Niet als stappenplan en zeker niet als een methode richting de beste versie van jezelf. Maar als het eerlijke verhaal van een vrouw die werd gedwongen te luisteren voordat ze er zelf klaar voor was.
En die ontdekte dat precies dat — dat gedwongen worden, dat niet meer kunnen ontwijken — het beste was wat haar had kunnen overkomen.
Als jij dit leest en er iets in je zachter wordt —
een herkenning van die onderliggende vermoeidheid,
van dat wachten op toestemming die nooit echt klopt,
van dat gevoel dat er een andere manier moet zijn —
dan is dat jouw energie die je iets wil vertellen. Niet straks. Nu.
Je hoeft niet te wachten tot je er klaar voor bent. Je hoeft niet te wachten tot het rustiger wordt. Je hoeft niet te wachten op toestemming van wie dan ook.
Je mag beginnen met luisteren. Nu. Hier. Zoals je bent.