Je houdt niet vast uit liefde alleen. Je houdt vast omdat loslaten voelt als toestaan dat er iets misgaat waarvoor jij dan verantwoordelijk bent. Je corrigeert, stuurt bij, houdt de zaken in balans, in de hoop dat niemand de scherpe kanten hoeft te voelen. En hoe harder je daarvoor werkt, hoe verder je van je eigen rust vandaan raakt.
Ik dacht dat ik hem hielp.
Als ik hem maar genoeg begeleidde, ondersteunde, subtiel bijstuurde. Als ik ervoor zorgde dat hij de meest zuivere versie van zichzelf werd, dan zouden de kinderen een goede vader hebben. Dan zouden ze onbeschadigd blijven. Dan deed ik het goed als moeder.
Het was een daad van liefde, vertelde ik mezelf. En dat was het ook.
Maar het was liefde die door angst werd aangedreven: angst dat er iets zou breken als ik losliet, dat de kinderen zouden lijden, en vooral, dat ik had gefaald.
Ik droeg niet om hem te helpen. Ik droeg om controle te houden over een uitkomst die ik niet kon garanderen, en dat kostte me alles: mijn energie, mijn rust, mijn eigen regulatie. Hoe meer ik bezig was met corrigeren, hoe verder ik raakte van mijn eigen ontspannen zenuwstelsel.
Op een dag viel het kwartje. Niet in een boek en niet in een therapiesessie, maar in de gezichten van mijn kinderen.
Ik zag verwarring. Gespannen kaken. Ze zeiden niets, keken van mij naar hem en weer terug, en wisten niet meer op wie ze moesten vertrouwen.
Ik was zo bezig geweest met hen tegen hem beschermen, dat ik was vergeten mezelf te reguleren.
Een gereguleerde, aanwezige moeder is het fundament van veilige hechting. Niet een perfecte vader. Ik was de variabele die ik kon beïnvloeden. Nooit hij.
Misschien ken jij dat ook: het idee dat als jij maar genoeg regelt, niemand anders het hoeft te voelen.
Loslaten voelde in het begin als falen. Als ik niet meer stuurde, wie was ik dan? Ik had mezelf zo lang gedefinieerd door wat ik droeg en bewaakte, dat ik zonder die functie niet meer wist waar ik eindigde en de ander begon.
Maar in die verwarring begon er iets te ademen: ik kan niets beïnvloeden buiten mezelf. Dat klinkt klein. Het is het grootste inzicht dat ik ooit heb gehad.
Ik laat nu bij hem wat van hem is. Ik corrigeer zijn houding niet meer, ook niet meer afkeurend in mijn hoofd.
Als iets me raakt, bespreek ik dat op een rustiger moment: dit is wat ik zie, dit is wat ik voel, dit is wat het met mij doet. En dan laat ik het los. Het gaat niet altijd goed. Maar elke stap in bewustzijn is er één.
Ik had gedacht dat er iets zou instorten als ik losliet. Dat hij verder zou drijven, dat de kinderen het zouden merken. Het tegenovergestelde gebeurde. Er kwam ruimte: niet de ruimte van afstand, maar de ruimte van twee mensen die naast elkaar staan, zonder dat de één de ander hoeft te dragen.
Mijn kinderen voelden het, niet in woorden. In de ontspanning van hun moeder. In een lichaam dat niet meer de hele tijd stond te anticiperen.
Een ontspannen moeder is niet minder betrokken. Ze is het fundament waar haar kinderen op kunnen landen.
Misschien is dat iets om even bij je te laten zijn, zonder dat er iets mee hoeft: wat draag jij nog dat niet van jou is? En wat zou er in je lijf gebeuren, al is het maar een millimeter, als je het mocht neerleggen?
De kei in de rugzak mag neergelegd worden.
Als jij ook draagt wat niet van jou is, en je voelt dat je klaar bent om te voelen wat er dan overblijft, dan is Bare Roots er voor je. Begeleid, in porties, in jouw tempo. Je mag ook wachten.