Je lijf weet dat al langer dan jij. Ik begeleid vrouwen die alles al begrijpen en het nog steeds niet voelen: terug naar je lichaam, naar wat van jou is, naar je eigen ritme.
Van altijd aan staan naar een lijf dat ook weer uit mag.
Jij bent degene die ze bellen.
Niet omdat je de oplossing hebt. Omdat je rustig blijft en binnen tien tellen weet wat er nodig is. Je hoort aan een stem in welke staat iemand is nog voordat de zin af is.
Dat is geen toeval en het is geen karaktertrek. Het is iets wat je kunt, en je bent er uitzonderlijk goed in.
Alleen ziet niemand het. Het is onzichtbaar werk, en het valt pas op als het er een keer niet is.
En ’s avonds, als iedereen bediend is en je alles hebt gedaan wat je moest doen, ben je op.
Niet ziek. Niet somber. Op. Je wordt moe wakker terwijl je lang slaapt, en dat is al jaren normaal. Je adem zakt zelden helemaal. Je kaak staat vast op momenten dat je het niet eens doorhebt.
En je denkt dat het aan jou ligt.
Er legt je immers niemand iets op. Je doet het allemaal zelf, dus als je uitgeput bent dan heb je je leven verkeerd ingericht. Dat is de gedachte eronder, en die is de motor van alles wat je sindsdien probeert.
Dus ging je aan jezelf werken. Therapie, boeken, gesprekken. Je kunt je eigen patroon inmiddels uitleggen alsof het over iemand anders gaat.
Je zoekt geen verklaring meer. Je hebt er al drie.
En je bent nog steeds moe.
Wat eronder zit
Jij was nooit degene die gerepareerd moest worden.
Dat aanvoelen wat een ander nodig heeft voordat het gevraagd is, heb je ergens geleerd. Meestal vroeg, in een huis waar een gat viel dat jij ging vullen. Niemand vroeg erom. Het was gewoon wat er nodig was om het rustig te houden.
Er is nooit een verhaal van gemaakt.
Het werd een houding waarin je lijf leerde staan, en die ging nooit meer uit.
Daarom heeft begrijpen je niet verder gebracht. Wat in een zenuwstelsel zit laat zich niet wegdenken. Ik zie het bij bijna elke vrouw die ik begeleid: ze legt haarfijn uit waar het vandaan komt, en als ik vraag waar ze dat op dit moment in haar lichaam voelt, blijft het stil.
Daar is het blijven staan. Bij het voelen.
Dit is het veld waarin ik werk. Familiesystemiek, wat er van generatie op generatie wordt doorgegeven, en wat daarvan achterblijft in een lichaam.
In mijn vak heet dat parentificatie. Ofwel: je staat op de verkeerde plek in je familiesysteem.
Dat zijn mijn woorden, en je hoeft ze niet over te nemen om er iets aan te hebben.
En ik weet ook waarom je meestal precies hier stopt.
Ergens heb je het al een keer aangeraakt. Er was een huilbui die niet meer ophield, of een moment waarop de controle wegviel, en je bent teruggekrabbeld. Je leven heeft geen ruimte voor instorten.
Dat is geen zwakte. Dat is rekenwerk.
Daarom gaat het bij mij in kleine porties, en kun je er altijd uit.
De reis
Therapie heeft je verteld wat er gebeurde. Dat was echt werk en het was niet voor niets.
Hier begint het waar dat ophield.
Eerst mag je lijf weer leren voelen dat het veilig is.
Dan mag je neerleggen wat nooit van jou was.
Dan mag je je eigen ritme gaan volgen.
In die volgorde. Een lijf legt niets neer zolang het niet weet dat het veilig is.
Van een hoofd dat altijd aan staat naar een lichaam dat weer meedoet.
voel je weer veilig in je lijf →
Neerleggen wat nooit van jou was om te dragen.
keer terug naar wie je werkelijk bent →
Geen van drieën komt erbij in je week. Ze halen iets weg.
Soms is het moeilijk om te voelen waar je nu staat.
Ondanks alles wat je al gedaan hebt, loop je nog steeds ergens vast.
Je kent de spanning in je lichaam. Je merkt hoe je bepaalde gevoelens elke keer opnieuw wegzet, en je ziet in je relaties een patroon terugkomen dat je maar niet doorbreekt.
Ik heb vier vragen gemaakt die zichtbaar maken wat jou tegenhoudt zonder dat je het doorhebt.
Wat anderen ervoeren
Ik leer spelen met mijn eigen energieniveau.
Er zit veel herkenning in. Ik gaf aan dat ik zomer ervoer in mijn herfst, en jij gaf terug dat ik misschien voor het eerst een opbouw van energie had gevoeld waardoor mijn batterij weer kon opladen. Dat is ook echt zo. Nu kan ik bewuster kiezen wat ik wel en niet buiten de deur plan.
deelneemster
Ik voel sneller waar ík zin in heb.
En ik durf daar keuzes in te maken. Uit plichtsgevoel ging ik mee naar een voorstelling. Eenmaal daar voelde ik heel duidelijk: ik wil ook even alleen zijn. En dat gaf ik aan. Die behoefte zou ik nooit zo concreet hebben uitgesproken als ik niet in dit programma zat. De bewustwording groeit.
deelneemster
Er is meer bewustzijn. Nog niet altijd, maar wel vaker.
De begeleiding ervaar ik als heel prettig. Door het programma merk ik dat ik verlang naar meer meditatie, die me helpt om te voelen en daar ook bij te blijven.
deelneemster
Er kwam ruimte voor emoties. Ik liet het stromen.
Ik voelde vanmiddag zoveel onrust in mijn lichaam, en dat veranderde al snel in rust na onze sessie. Het voelde goed, je bracht helderheid. Wat een opluchting.
deelneemster
uit de feedback op Seasonal Alignment
Wie ik ben
Ik heet Dimitra. Ik ken deze weg niet uit boeken: ik heb jarenlang gedragen wat niet van mij was, patronen die zo oud waren dat ze als mijn waarheid voelden.
Ik zocht antwoorden in therapie, in coaching, in kennis. Dat hielp me begrijpen, en het bracht geen rust in mijn lichaam. Pas toen ik ging vertragen viel alles samen.
De sleutel die ik zocht leefde in mij. Ik moest niet meer doen, ik moest meer laten.
Je hoeft niet eerst om te vallen om hier te mogen zijn.
