De lente vraagt niet om een vliegende start. Ze vraagt om een eerste adem. Na de stilte van de winter begint er iets te bewegen, voorzichtig, tastend, nog zonder richting. Dit is het seizoen van merken, niet van weten.
Ritueel — De ochtenddrempel
Er is een moment, elke ochtend, voordat de dag jou heeft geclaimd. Een klein spleetje tussen slapen en doen. Meestal glipt het voorbij zonder dat je het merkt.
Dit ritueel begint daar. Voordat je je telefoon pakt, voordat je eerste gedachte al een taak wordt: zet beide voeten op de vloer. Leg één hand op je buik. Adem één keer bewust in, en helemaal uit.
Vraag jezelf, zacht en zonder haast: wat heeft mijn lichaam vandaag nodig?
Niet je agenda. Niet wat er verwacht wordt. Alleen jij, in deze ene seconde, bij jezelf voordat de wereld begint. Je hoeft het antwoord niet te weten. Alleen de vraag al trekt je terug naar het midden.
De lente is het seizoen van terugkeer. Niet van presteren. Niet van plannen. Van merken wat er beweegt, van voelen wat er werkelijk in jou wil beginnen, los van wat er van je gevraagd wordt.
Deze drempel is geen techniek. Het is een gewoonte van thuiskomen. Elke ochtend opnieuw. Eén ademhaling groot.