Je doorziet het allemaal.
En je lijf doet er nog niets mee.

Alles wat je zou willen neerleggen vraagt eerst dat je lichaam weet dat het veilig is. Zonder dat blijft het bij begrijpen, en dat heb je al geprobeerd.

Klein, en het vraagt niets van je. Acht oefeningen, allemaal onder de vijf minuten, de meeste twee.

Je ziet wat er gebeurt terwijl het gebeurt, en je doet het toch. Dat komt doordat het ouder is dan jij, en doordat het nooit van jou was om te dragen.

Zeven dagen, elke dag één audio en één ritueel, laag voor laag. Je gaat niet het diepe in. Je staat aan de rand en kijkt, op jouw tempo, met je lichaam als anker.

Je zakt steeds terug in hetzelfde tempo, en ergens ben je gaan denken dat het aan jou ligt. Dat is niet zo. Je hebt je hele leven afgestemd op wat anderen van je nodig hadden, zo goed dat je vergat dat je een eigen ritme hebt.

Dat ritme is je cyclus. Niet als schema, niet als systeem, maar als het enige kompas dat altijd bij je is. Je beweegt elke maand door vijf seizoenen, en je leven is op één ervan gebouwd. Dus leef je het grootste deel van de tijd tegen je eigen stroom in, en noem je dat vermoeidheid.

Seasonal Alignment loopt met je mee door één hele cyclus. Je leert niet hoe een cyclus werkt, dat weet je waarschijnlijk allang. Je leert je week erop inrichten. Je werk, je afspraken, je nee. Dit is de grond waar alles wat je al weet eindelijk in kan wortelen.