Je hebt geleerd dat wat je opbouwt moet groeien om te mogen bestaan. Meer volgers, meer omzet, meer bewijs dat het klopt. Je werkt hard, je zit overal bovenop, je bent altijd beschikbaar voor het volgende dat opgelost moet worden. En ergens onderweg ben je vergeten te vragen of dat harder werken je ooit echt dichter bij iets bracht, of alleen maar verder van jezelf.
Ik stuurde jarenlang op tekorten.
Vroeger in mijn restaurant. Later in mijn online onderneming. Altijd beschikbaar zijn. Overal bovenop zitten. Elk gat vullen voordat het zichtbaar werd, elke kans grijpen voor iemand anders het deed.
Mijn waarde voelde verbonden met de groei en succes van mijn bedrijf: als ik maar lang genoeg werkte, vaker postte, precies het algoritme volgde, dan kwam het wel goed. Ik zat in een sessie met een groep bewuste ondernemers.
We hadden het patroon daar al eerder benoemd, op andere momenten, in andere woorden, en telkens gingen we weer verder zonder dat het echt landde. Maar deze keer viel het kwartje.
Toen zei ze het, zomaar, midden in het gesprek: iemand die continu op tekorten stuurt, zal altijd tekort hebben.
Ik hoorde het, en ik kon het niet meer wegduwen zoals ik dat de vorige keren wel had gedaan.
Iemand die durft te geven, zei ze, en daarop durft te vertrouwen, vertrouwt op de ontvouwing van het leven. Dat alles wat moet gebeuren, gebeurt, precies op het moment dat het moet gebeuren.
Ze nam ons mee naar de seizoenen buiten. Naar hoe de natuur ook niet altijd in bloei staat: er zijn momenten van terugtrekking, van rijping, van bloei en van groei. En de zomer vraagt de winter niet om toestemming om er te zijn. Ze is er gewoon. Daar hoeft ze niks voor te doen.
Misschien ken jij ook die manier van tellen. Dat gevoel dat er nooit precies genoeg is, hoeveel je ook doet.
Wat er verschoof, gebeurde niet in die sessie zelf. Het kwam in de weken erna, op de momenten dat ik mezelf betrapte op het oude rekenen: nog een post erbij, nog een taak erbij, voor het geval het anders niet genoeg zou zijn. Dan herinnerde ik mezelf eraan: ik hoef niet te bewijzen dat ik er mag zijn door meer te doen.
Ik val nog steeds terug in het oude patroon, vaker dan ik zou willen. Maar ik herken het sneller, en ik kies vaker om het los te laten.
Ik plan mijn content nu vooruit, in mijn eigen lente en zomer, en laat hem ademen met het seizoen waarin hij landt. Ik post niet meer omdat het algoritme het vraagt. Ik post omdat het klopt met waar ik nu sta. Er zijn weken dat ik niets deel, en ik controleer niet meer elke dag of dat me iets kost.
Groei is geen bewijs dat je genoeg bent, maar wat er vanzelf gebeurt zodra je stopt met bewijzen.
Misschien is dat iets om even bij je te laten zijn, zonder dat er iets mee hoeft: waar in je leven stuur jij nog op tekorten? En wat zou er gebeuren, al is het maar een millimeter, als je durfde te vertrouwen dat het op tijd komt?
Als jij ook voelt dat je al genoeg hebt gedaan om te bewijzen dat je er mag zijn, en dat het nu gaat om leven in het ritme dat al die tijd onder het tellen lag, dan is Seasonal Alignment er voor je.
Het geeft je geen nieuwe checklist. Het geeft je een ritme om in te wonen, seizoen na seizoen, in jouw tempo.